Ottmar Vogel - Γερμανία

Wilden Markgraf kennel

Massimo Santini - Ιταλία

Diamante Nero kennel

Germany

 

info@diamantenero.it

Italy

 

Ίσως η σημαντικότερη συνέντευξη για την φυλή από τον Ottmar Vogel στον κ Massimo Santini.

  Probably the most important interview for the race, from mr. Ottmar Vogel by mr Massimo Santini.
     

Massimo Santini: Ο Ottmar Vogel είναι σίγουρα μια εξέχουσα προσωπικότητα στον άκρως ανταγωνιστικό χώρο της διεθνούς κυνοφιλίας από το 1954. Το 1968 έγινε κριτής εργασίας και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε πρόεδρος του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας, μια θέση που κράτησε μέχρι το 1978. Το 1970 σχεδίασε τους κανονισμούς για το Körung και το 1975 συμμετείχε στον σχεδιασμό των πρόχειρων κανόνων για το ΖΤΡ για το Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας.
Το 1972 ξεκίνησε να εκτρέφει Ντόμπερμαν με την επωνυμία εκτροφείου WILDEN MARKGRAF. Το 1978 έγινε υπεύθυνος εργασίας για το IDC (International Dobermann Club) και το 1983 ονομάστηκε κριτής μορφολογίας.
Ο Ottmar Vogel είναι επίσης ο συγγραφέας του βιβλίου "Breeding and Sports with the Dobermann" που έχει μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες και ακόμα και τώρα θεωρείτε από πολλούς οπαδούς της φυλής σαν την «Βίβλο» του Ντόμπερμαν. Στο βιβλίο του αποτυπώνει την προσωπικότητα του εκτροφέα της φυλής με αυστηρές ιδέες, συνεπή και ευκρινείς κανόνες αναπαραγωγής και σκιαγραφεί συνολικά τον εκτροφέα εκπαιδευτή και κριτή εργασίας και μορφολογίας. Αυτή η σκιαγράφηση που κάνει στο βιβλίο του έχει εμπλουτισθεί επίσης από την εμπειρία και γνώση του από τους Γερμανικούς Ποιμενικούς και τα Ροτβαίλερ αφού ο ίδιος είναι εκτροφέας και κριτής εργασίας και για τις δύο αυτές φυλές, καθώς και κριτής μορφολογίας για το Ροτβάιλερ.
Οι παρακάτω γραμμές θα μας δώσουν μια εικόνα από τα πιο σημαντικά σημεία της καριέρας του Ottmar Vogel στον ανταγωνιστικό κυνοφιλικό κόσμο του Ντόμπερμαν. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξομολογηθώ στον αναγνώστη ότι ο λόγος που με οδήγησε στο να πάρω αυτή την συνέντευξη είναι γιατί προσπάθησα να καταλάβω τις απόψεις του για την κληρονομιά του Ντόμπερμαν, αλλά και το τι μπορεί ακόμα να προσφέρει ο ίδιος στην φυλή. Επίσης θα ήθελα μέσα από αυτή τη συνέντευξη να «βγει» η ελπίδα για το μέλλον του Ντόμπερμαν αλλά και γενικά για όλους τους κυνόφιλους.


Massimo Santini: Θα ήθελα να μας πείτε πως και πότε ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για την φυλή των Ντόμπερμαν

Ottmar Vogel: Το ενδιαφέρον μου για την φυλή ξεκίνησε το 1958 όταν επισκέφθηκα σαν θεατής μια διεθνή εκδήλωση μορφολογίας.
Από το 1954 ασχολήθηκα με τα σκυλιά και την εκπαίδευση τους και μάλιστα το 1956 οδήγησα έναν Γερμανικό ποιμενικό στο SchH I και αργότερα πολλά άλλα σκυλιά σε εξετάσεις SchH II και SchH IΙΙ. Έχω δουλέψει με οκτώ διαφορετικές φυλές σκύλων συμπεριλαμβανομένων μερικών πολύ δύσκολων φυλών για εκπαίδευση όπως τα Collie και τα Airedale Terrier σε επίπεδο SchH I, II και III.

Massimo Santini: Τι ήταν αυτό το οποίο σας «τράβηξε» πιο πολύ στο Ντόμπερμαν?

Ottmar Vogel: Αυτό που με εντυπωσίασε στην αρχή ήταν η μορφολογία τους, η αρχέγονη εκφραστικότητα τους η αριστοκρατική τους στάση, η δύναμη και η κίνηση τους.
Επίσης διάβασα πάρα πολλά θετικά σχόλια για τον χαρακτήρα τους και επειδή καμιά φορά αυτά που διαβάζεις διαφέρουν από την πραγματικότητα θέλησα να διαπιστώσω ο ίδιος μέσα από προσωπικές εμπειρίες τον χαρακτήρα της φυλής και έτσι την μελέτησα διεξοδικά.

Έτσι αποφάσισα να έχω στενή επαφή με εκτροφείς, εκθέτες και εκπαιδευτές για όσο πιο πολύ καιρό μπορούσα. Σύντομα αντιλήφθηκα πως οι πιο πολλοί εκτροφείς εκτρέφανε μόνο για την μορφολογία και πως τα υψηλότερα κλιμάκια του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας δεν είχαν καμία ιδέα για την εκπαίδευση, τον χαρακτήρα και την κληρονομικότητα αυτής της φυλής.
Αξίζει να προσθέσω πως ο πρόεδρος του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας επέμενε και μάλιστα γραπτώς (και αυτό μπορώ ακόμα να το αποδείξω) πως ο χαρακτήρας ΔΕΝ είναι κληρονομικός και πως οτιδήποτε μπορεί να επιτευχθεί με καλή προετοιμασία από έναν καλό εκπαιδευτή… Δεν υπήρχε κανένας κανονισμός αναπαραγωγής και απλά όλοι έκαναν παραγωγή σκυλιών. Σχετικά σύντομα κατάφερα να μαζέψω μερικά στοιχεία από κάποιους ανθρώπους και προσπάθησα να θέσω τα θεμέλια για την εκπαίδευση και να επισημάνω την σπουδαιότητα του χαρακτήρα για το Ντόμπερμαν –σαν σκύλου εργασίας - στο Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας.
Ήμουν για πάρα πολλά χρόνια φιλος του H. Palmer (εκτροφείο von Fürstenfeld) και μπορώ να σας πω (αν και δεν συμφωνούσαμε πάντα σε όλα) πως κανένας άλλος δεν ήξερε καλύτερα την φυλή από αυτόν, και μου έμαθε πάρα πολλά.


Massimo Santini: Θα ήθελα να σας ρωτήσω πότε και γιατί σταματήσατε τις σχέσεις σας με το Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας. Παρακαλώ αν μπορείτε θα ήθελα να είστε ειλικρινής.

Ottmar Vogel: Από την στιγμή που είχα λάβει αρκετές θέσεις στο Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας (υπεύθυνος εκπαίδευσης και εργασίας, πρόεδρος του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας, πρόεδρος του IDC, υπεύθυνος εκτροφής κτλ) μπόρεσα να θεσμοθετήσω αρκετούς κανόνες αναπαραγωγής αν και ήρθα σε αντιπαράθεση με πολλούς ανθρώπους.
α. Το 1976 θεσμοθέτησα το ΖΤΡ σχεδόν πανομοιότυπο με την σημερινή του μορφή.
β. Το 1970 τους κανονισμούς για το Körung (1986 προσθήκη νέων κανονισμών).
γ. 1971 την απόφαση ο τίτλος να απονέμεται μόνο στα σκυλιά που είχαν τουλάχιστον SchH I.
δ. Το Körung και ZTP παρουσιάζονταν σε όλα τα σημαντικά γεγονότα έτσι και οι εκτροφείς ενδιαφέρθηκαν και είχαν την ευκαιρία να αξιολογήσουν την ποιότητα των σκύλων.
Επίσης μπόρεσα μέσα από τα άρθρα μου να επηρεάσω πολλούς αναγνώστες -εκτροφείς και ιδιοκτήτες- για συγκεκριμένες θετικές εξελίξεις στην φυλή.
Όλα τα πρωταθλήματα ομίλου της Γερμανίας διοργανώνονταν από μένα, εγώ επέλεγα τους κριτές, εγώ τους προετοίμαζα και τους εκπαίδευα συγκεκριμένα για το δύσκολο αυτό καθήκον. Διοργάνωνα συνέδρια και εκπαιδευτικά σεμινάρια για την εκτροφή τον χαρακτήρα και την εκπαίδευση παγκοσμίως. Ακόμα και στην Ιταλία διοργάνωνα συνέδρια και εκπαιδευτικά σεμινάρια από το 1982. Σε αυτά τα σεμινάρια που εγώ διοργάνωσα «κάποια» ακόμα ενεργά στελέχη του Ιταλικού Ντομπερμαν κλάμπ έμαθαν από μένα τις βασικές αρχές της φυλής. Το σχίσμα με το Ντόμπερμαν κλάμπ της Γερμανίας έγινε μεταξύ των ετών 1988-1992. Ο πραγματικός λόγος ήταν η πεποίθηση μου πως ο πρόεδρος κύριος Wiblishauser δεν ενδιαφερόταν καθόλου για την βελτίωση της φυλής αλλά μόνο για της Δημόσιες σχέσεις στο κλάμπ.
Μάλιστα με την βοήθεια του υπεύθυνου εκτροφής απέκλεισαν και απόρριψαν κάθε πρόταση μου για την βελτίωση της φυλής.
Επίσης ήθελα να έχω ακόμα ενεργό ρόλο στην επιτροπή του Körung – ένα τεστ που μην ξεχνάτε εγώ θεσμοθέτησα και εξέλιξα, και μου το αρνήθηκαν..
Όπως καταλαβαίνετε αυτοί είναι οι αληθινοί λόγοι που δημιουργήθηκε αυτή η αγεφύρωτη διάσταση με το Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας.

Massimo Santini: Στα τέλη του 80 ο κύριος Roberto Zorzi έθεσε τις αντιρήσεις του στα υψηλότερα κλιμάκια του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας με την πολιτική να χρησιμοποιείτε ευρέως και μάλιστα με κλειστή αναπαραγωγή ο Hertog Alpha le Dobry, εξηγώντας πως λόγω της μορφολογίας και τον χαρακτήρα αυτού του σκύλου μόνο αρνητικά αποτελέσματα θα κληρονομούσαν οι μετέπειτα γενεές?

Ottmar Vogel: Μετά από τόσα χρόνια και βλέποντας την σημερινή κατάσταση στην Γερμανία τώρα μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως υπάρχουν δύο φυλές πλέον για το Ντόμπερμαν (μορφολογίας και εργασίας) – όπως άλλωστε και στον Γερμανικό ποιμενικό αλλά και το Ροτβάιλερ.

Massimo Santini: Άρα αυτές οι παλιές ιδέες του Roberto Zorzi είχαν βάση? Και τι έγινε στην φυλή του Ντόμπερμαν?

Ottmar Vogel: Φυσικά και είχαν το ζήτημα με τον Hertog Alpha le Dobry είναι πασιφανές. Κάποιος που έχει πείρα και υπευθυνότητα στην εκτροφή μπορεί να αναγνωρίσει αμέσως τα προβλήματα με αυτόν τον σκύλο. Ο Hertog Alpha le Dobry ήταν ένας ραφιναρισμένος σκύλος, με κοντή ράχη με χοντρό σκελετό, δυνατό κεφάλι (με λίγο στοπ) με μια πολύ καλή κάτω γνάθο αλλά με σχετικά κοντό μήκος κεφαλής και αβαθές στο πλάι κεφάλι και έναν καθόλου ξεχωριστό χαρακτήρα. Εκπαιδεύτηκε πάρα πολύ καλά και πέρασε την δοκιμασία του Körung του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας. Ο Hertog Alpha le Dobry από την αρρενογονική του γραμμή ήταν απόγονος του Don Dayan von Franckenhorst που αν και είχε ένα καλό ένστικτο καταδίωξης, σε σχέση με τον χαρακτήρα του και την ικανότητα του για εργασία δεν θεωρείτο και κάτι το σημαντικό. Το ίδιο και ο απόγονος του ( Hertog Alpha le Dobry) τις περισσότερες φορές στα ζευγαρώματα του δεν ήταν κατάλληλος να βελτιώσει τους χαρακτήρες των απογόνων του. Τα παραπάνω είχαν σαν αποτέλεσμα οι απόγονοι του αν και είχαν πολύ καλή κατασκευή να παρουσιάζουν πολύ μεγάλα προβλήματα στον χαρακτήρα. Επίσης η γραμμική αναπαραγωγή σε αυτόν έφερε στην φυλή και μερικά προβλήματα τύπου στα κεφάλια.
Για αυτούς τους λόγους προειδοποιούσα πάντα να αποφεύγονται τα κλειστά ζευγαρώματα σε αυτή την γραμμή και όπως φαίνετε δικαιώθηκα. Μερικοί απόγονοι μάλιστα όπως ο Graf Guido von Franckenhorst έδωσε σχεδόν (ομόζυγους) κακούς χαρακτήρες. Ο χαρακτήρας αυτού του σκύλου αλλά και της αδερφής του της Golda von Franckenhorst ήταν εξαρχής πολύ προβληματικός. Ο άλλος αδερφός τους ο Gringo von Franckenhorst είχε πολύ αδύναμα νεύρα – αν και ένας έξυπνος χειριστής μπορούσε κρύψει αυτό το πρόβλημα.
Ένας έμπειρος όμως κριτής μπορούσε να το καταλάβει….
Έχοντας υπόψη μου πως οι ιθύνοντες του Γερμανικού Ντόμπερμαν κλάμπ δεν ενδιαφέρονταν για τέτοιου είδους προβλήματα σαν μέλος του σώματος των κριτών τους παρουσίασα το 1991 μια λίστα που έδειχνε πως οι αρσενικοί απόγονοι αυτού του σκύλου (Hertog Alpha le Dobry) βρίσκονταν πίσω από το 80% ΟΛΗΣ της εκτροφής !!!!!!!!!!!!

Αυτό δίνει την εξήγηση για την αναπόφευκτη χαμηλή ποιότητα στους χαρακτήρες.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα όμως ήταν πως η επιτροπή αναπαραγωγής του Γερμανικού Ντόμπερμαν κλάμπ
δεν ήξερε ΚΑΝ την γενεαλογία και τις γραμμές των χρησιμοποιούμενων επιβητόρων. Όπως καταλαβαίνετε εξέλιξη και καλυτέρευση της φυλής με τέτοιους ανθρώπους δεν μπορούσε να γίνει.
Και δυστυχώς ακόμα και από τους τωρινούς ιθύνοντες κανένας δεν μπορεί ακόμα να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει το αληθινό πρόβλημα.

Massimo Santini: Με την εμπειρία σας με τους σκύλους πιστεύετε πως μπορεί να συμβεί μια λάθος επιλογή γεννητόρων όταν υπάρχει δυσαρμονία τυπικότητας και εργασιακών ικανοτήτων?

Ottmar Vogel: Φυσικά και ναι
Κάποιες άλλες γραμμές δεν θεωρήθηκαν άξιες να χρησιμοποιηθούν από την επιτροπή εκτροφής όπως ο Bingo von Ellendonk και απόγονοι του. Αν είχαν χρησιμοποιηθεί θα είχαμε αδιαμφισβήτητα μια σημαντική βελτίωση στον χαρακτήρα. Φυσικά αυτά τα σκυλιά δεν ήταν και πρωταθλητές μορφολογίας – και για αυτό αγνοήθηκαν- αλλά ο χαρακτήρας τους και η ικανότητα τους για εργασία ήταν σημαντικά και έπρεπε να πείσουν τους εκτροφείς. Δυστυχώς όλο αυτό το δυναμικό αγνοήθηκε.

Κανένα από τα μέλη της επιτροπής δεν είχε κάνει –από όσο γνωρίζω- κανένα βήμα για την βελτίωση του χαρακτήρα της φυλής.
Το κατάντημα αυτό πολλές φορές καμουφλαρίστηκε με πρόχειρα μέτρα αλλά ποτέ με ένα σοβαρό πρόγραμμα και με στόχους. Τώρα λογικά καταλαβαίνετε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πραγματική γνώση και εμπειρία.

Άλλο ένα θέμα που δημιουργήθηκε ήταν σχετικά με το μέγεθος της φυλής. Είχε συμφωνηθεί πως οι 72 πόντοι στο ακρώμιο θα ήταν το ανώτερο επιτρεπόμενο όριο στα αρσενικά. ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΡΙΤΗΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ δεν έδωσε τον χαρακτηρισμό ανεπαρκές σε αρσενικό που υπερέβαινε αυτό το ύψος.
Είναι εύκολο να δει κανείς πως πολύ ψηλά σκυλιά έχουν πρόβλημα στην κίνηση και στην κατασκευή. Όσο πιο ψηλό είναι ένα σκυλί τόσο πιο πολλά προβλήματα έχει με τις γωνιώσεις του.

Θυμάμαι έναν πρωταθλητή Ιταλικής εκτροφής που κέρδισε όλους τους τίτλους στην Γερμανία και είχε πρόβλημα με τις μπροστινές γωνιώσεις του, να κριτικάρετε για αυτό από όλους όσους ήταν υπεύθυνοι και συμμέτοχοι για τις νίκες και την καριέρα του. Τόση ασυνέπεια.
Όσο για το πρόβλημα του υπερβολικού βάθους στο στήθος… ευτυχώς αυτό το λύνει η φύση από μόνη της.


Massimo Santini: Καταλαβαίνω πως αυτά τα τελευταία 19 χρόνια κρίνοντας σε σημαντικές εκδηλώσεις του Ντόμπερμαν κριτές που δεν μπορούν να τηρήσουν τις αρχές του Γερμανικού Ντόμπερμαν κλάμπ αλλά και του IDC και του προτύπου της φυλής έφεραν την φυλή στην σημερινή της κατάσταση?

Ottmar Vogel: Σήμερα η φυλή έχει χάσει την παλιά της ποιότητα από την έλλειψη ικανότητας για εργασία και ταμπεραμέντο και υγεία.


Επίσης πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας το εξής
Η απόφαση του Γερμανικού Ντόμπερμαν κλάμπ να μην επιτρέπεται η κοπή αυτιών και ουράς θα έχει σοβαρές κυρώσεις στην φυλή. Προσωπικά πιστεύω πως οι ιθύνοντες του Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα στην άρση της απαγόρευσης αυτής.

Massimo Santini: Είναι γνωστό πως στην αρχή του 80 συνεισφέρατε σοβαρά στην σωστή εξέλιξη του Ντόμπερμαν στην Ιταλία. Μετά από 20 χρόνια ποιά είναι η γνώμη σας για την φυλή στην Ιταλία?

Ottmar Vogel: Δυστυχώς μπορούσα να κρίνω στην Ιταλία μόνο για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και έτσι το σημερινό επίπεδο δεν το γνωρίζω. Ξέρω όμως πως υπάρχουν στην Ιταλία μερικά εκτροφεία που ενδιαφέρονται για την βελτιστοποίηση του χαρακτήρα. Δυστυχώς δεν συνέχισα τις επαφές μου με τον Dott. Pezzano, προτιμάει και αυτός να κάνει δημόσιες σχέσεις μαζί με τον κύριο Wiblishauser.

Massimo Santini: Πως βλέπετε το μέλλον?

Ottmar Vogel: Κατά την γνώμη μου η φυλή πλέον έχει χάσει την σπουδαιότητα της σαν φυλή εργασίας και αυτό επειδή έχασε την ομοιογένεια της. (διαχωρισμός εργασιακά μορφολογικά). Έτσι δεν πιστεύω πως μπορεί να γίνει κάτι σημαντικό που να μπορεί να αλλάξει την ροή των πραγμάτων.
Το πρόβλημα μην το εντοπίζετε στα σκυλιά, το πρόβλημα υπάρχει στους ιδιοκτήτες και στους επικεφαλής.
Στο τέλος του 2002 μετά από 42 χρόνια ενεργούς δράσης αποφάσισα να φύγω από το Ντόμπερμαν κλάμπ Γερμανίας σαν αποτέλεσμα της απόφασης του κύριου Wiblishauser να μην επιτρέψει σε μένα ή και στον δικηγόρο μου να εκθέσουμε τις απόψεις μου.
Ακόμα και αν κερδίσω την δικαστική αυτή διαμάχη πάλι θα έχει την επιλογή να με μπλοκάρει σαν κριτή, αλλά δεν με νοιάζει αυτό και ας μην μπορώ να εξασκήσω το χόμπι μου.

Ο κύριος Wiblishauser κακώς έχει διπλό ρόλο στο Γερμανικό Ντόμπερμαν κλάμπ (πρόεδρος και επικεφαλής του σώματος κριτών). Αυτό απαγορευόταν βάση του καταστατικού του ομίλου και για αυτό το λόγο και αυτός απλά άλλαξε το καταστατικό!!!!!!! Ο κύριος Wiblishauser δεν δέχεται καμία κριτική και όλοι αυτοί που θα του εναντιωθούνε εκδιώκονται από τον όμιλο.
Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση.
 

Massimo Santini: Κύριε Vogel σας ευχαριστώ που μας παραχωρήσατε αυτή την συνέντευξη και είμαι βέβαιος πως η συνέντευξη αυτή θα εξυπηρετήσει την αληθινή κυνοφιλία της οποίας πρωταγωνιστής δεν είναι άλλος από τον… σκύλο.

Doberman.GR: Εμείς ευχαριστούμε τον κύριο Massimo Santini που μας παραχώρησε το δικαίωμα να δημοσιεύσουμε την συνέντευξη του. Ελπίζουμε η ελπίδα του για έναν καινούριο μέλλον στην φυλή του Ντόμπερμαν να πραγματοποιηθεί.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση του συγγραφέα κυρίου Massimo Santini.

 

Ottmar Vogel is certainly a prominent figure in the competitive spirit of the international Chinologic enviroment since 1954.
In 1968 he became judge work and the following year will appointed head of the working Dobermann Verein (DV), a position held until 1978.
In 1970, draw up the rules of Körung in 1975 and participates in drafting of the Rules of ZTP for DV.
In 1972 he began to breed the Doberman breed under the kennel name WILDEN MARKGRAF.
In 1978 became responsible for the work to the IDC (International Dobermann Club) and in 1983, also a judge of beauty.
Ottmar Vogel is also the author of "Breeding and Sports with the Dobermann ", translated into many languages and still be considered many race fans as the "Bible" of the Dobermann.
In the book, it captures the personality of the dog breeder, rigorous ideas ,consistent and clear principles, and the figure of the culturally complete breeder, trainer, judge the work and beauty.
A figure that has been enriched by the knowledge of Rottweiler and German Shepherd (court work and farmer these two races and judge of beauty for the Rottweiler).
These are some moments that mark the career Chino-competitive world of Ottmar Vogel Dobermann.
I confess that the main reason that leads me to do this interview is that you want to understand why he thinks - I consider a "Heritage Dobermann" and still can give much to the race - we are trying to set it aside.
If not to be the only one having this impression,that is why I hope to bring forth the truth from this interviewthat can represent a hope for the Dobermann and for dog lovers in general.

1) I freely admit, Mr. Vogel, a certain emotion nell'apprestarmi to ask you some questions, emotion that comes the realization of my dream. First, he wants tell us when and how did your interest in the Doberman?
My interest in the breed Dobermann began visiting in 1958 an international show dog.
Since 1954 I worked for dogs and training: in 1956 I led to a German Shepherd SchH I and later many other dogs in races and in many trials at SchH II and III. I worked with eight different breeds, including breeds such difficult to train as Collie and the Airedale Terrier, patent SchH I, II and III.

2) What aspects in particular have intrigued?
What struck me most was the look in the Dobermann, intended primarily as expressiveness, nobility, strength and movement.
Also, I read many positive things about the character of this dog and, as often the reality is different, I wanted to gather greatest number of personal experiences on race, learning it in depth.
So I have maintained close contacts with breeders, the exhibitors and trainers most of the time.
Soon I noticed that most breeders bred only the beautiful show dogs and that the highest office of the DV had no idea of training, character and
heredity.
Suffice it to say that a President of the DV then argued, by writing (And I still can document!) that the character is not inherited and that certain benefits are achieved only through good preparation of the trainer ...
There was no regulation for breeding, only simply "producing".
Since over a relatively short time I was able to get some hits, some people have noticed and so I tried to lay the foundations of training and bring top of the DV character of a working dog.
Have long been a friend of Mr. H. Palmer (von Kennel Fürstenfeld), surely we were not always of the same opinion, but no one knew better than he the type of race and he got learned a lot.

3) I want to know when and why you have stopped the relationship with the DV.
Be honest, if you can ...
Since I had several positions within the DV (Head of training and Labour, Head of DV courts and IDC, breedeer manager, etc. ..), then , against the wishes of some people, I was able to establish many important rules for breeding:
a) 1976: ZTP (Zuchttauglichkeitsprüfung = proficiency test
breeding), almost identical to its current form.
b) 1970: Regulation of Körung, 1986 new additions.
c) 1971: Title of sample approved only for dogs at least SchH I
d) Körung ZTP and important events took place in, well publicized, and breeders were interested in this way opportunity to assess the quality of dogs.
Also, I was able to influence readers with many breeders and owners to certain positive developments in the race.
All the German Championships were organized by me, I chose the judges and listed them prepared and trained them specifically for this important task.
I held conferences and training courses for training, breeding and character of the breed worldwide.
Even in Italy I have held conferences and training courses by 1982.
These involved some people who still have the positions within dell'AIAD and they learned from me the basis of race.
The break with the DV has occurred in the years 1988-1992. The cause was my belief that the President, Mr. Wiblishauser was not interested in improving the race, but only to policy in the Club
He, with the help of responsible for breeding, has boycotted and rejected all my proposals for improvement race.
Also, I wanted more in the Committee on Körung, although I had been to establish and develop this test.
It is easy to see that these differences have caused insurmountable breakage.

4) In the late 80's, talking with Mr. Roberto Zorzi learned its differences with the highest office of DV on his firm opposition to breed in close consanguinity on Hertog Alpha v. the Dobry, giving reasons for his conviction under the appearance and character aptitude with the fact that this type of mating would have negative results in the selection genetics of the breed.
After many years and facing the facts, now in Germany unfortunately can safely speak of two breeds also in Dobermann (work / beauty) as was the German Shepherd and Rottweilers in.
It 'can bring those his "old considerations" on then what actually happened in the Dobermann?
Obviously yes.
The question v.le Dobry Hertog Alpha is simple and clear as the sun
to understand.
Who is responsible in breeding techniques also knows
problems of this dog. Hertog Alpha v.le Dobry was a fine boy short, with bone robust, strong head (stop limit), with a much better lower jaw a little missing the length of the head and face side of the skull and rotruding a normal character.
He was well trained and has passed the Körung-DV successfully.
Dobry Hertog Alpha v.le line comes from Don Dayan von Franckenhorst and his maternal line took part in small dogs, but also have a good predatory impulse.
Don Dayan was, as regards the character and attitude to work, a weak player; also Dobry Hertog Alpha v.le Dobry was not, in most cases, a player suited to improve character.
The consequence was that dogs wore very good in relation the structure while they had great problems of character resistance and strength, for beauty, breeding in consanguinity, also brought some problems on the typicality heads.
For this reason I had always warned to avoid close inbreeding in this line and failure gave me reason.
Some children, samples of this line as Graf Guido von Franckenhorst gave an almost dominating bad characters.
The character of this dog and that of her sister Golda von Franckenhorst was in itself very problematic.
Gringo von Franckenhorst brother was weak nerves and could hide a bit the problem only with clever presentation.
The specialist, however, would notice ...
I had the impression that the directors of DV was not interested these problems and so I presented in 1991 as part the meeting of judges, a list which showed that male descendants of that dog influenced 80% of all
breeding.
This explained why he had come inevitably to a loss quality.
The trouble of this affair, however, was that the Committee breeding did not even know the genealogy of the various stallions. I've had to clarify their situation. A benefic cooperation for the improvement of the breed can not beachieved with such people.
And unfortunately, no one from current officials not understood the real problems.

5) In your experience with dog, you agree that damage that often occur in the selection of livestock race depend on a connection failure (defined as active collaboration) between the heads of livestock and work?
Certainly yes.
Other bloodlines were not recognized by the breeding authorities. Such as Bingo von Ellendonk or some descendants of the line Ellendonk: if they were favorites of the breeding, we undoubtedly had a significant improvement in character. Of course, these dogs were not always champions of Beauty, but the character and aptitude for work were very convincing. Unfortunately, this potential was ignored.
None of the committee responsible for the breeding had, that I know of, positive steps to improve the character of the race.
The charge was covered from time to time without setting the objectives without a program.
Now, logically, it's no wonder that these people do not have a deep and comprehensive expertise.
Another issue was raised for the proportions of the race.
It was agreed that the maximum height at withers of 72 cm for Males should not be exceeded.
No judge except myself , ever disqualified a male due to excessive height.
It is easy to show that dogs too tall have shortcomings in the movement
and construction, which is explained by the knowledge of Static;
In addition, the taller the dog, have problems on anterior legs angles.
I remember a champion bred in Italy, who won all Titles in Germany, had the front angles strongly and this little dog, having largely won, was criticized by those responsible for his winnings, so totally inconsistent.
About the problem of excessive chest height, fortunately, was solved by nature.

6) I understand that in these past 19 years have often Doberman Pinscher breed judging at major events throughout the World from its position just judge, by failing to present official positions within the DV and IDC, that court may given the current reality of race in general?
Currently the breed through a loss of quality that reflects the lack of ability to work, strength and health.
We must take note.
Because of the prohibition to amputate the ears and tail was significantly
penalized. Personally, I believe that the vertices of DV are not committed seriously enough to prevent this ban.

7) E 'known her since the early 80s, gave a major contribution to the proper development of the Dobermann breed in Italy.
After more than 20 years, which is his opinion on the situation of race in Italy?
The Dobermann in Italy I can say only that for a while ' time I am not allowed to judge and therefore the current level I do not know.
Fact is that in Italy there are few kennels who are looking for a improvement of character.
Unfortunately it was discontinued the relationship with Dr. Pezzano: he
prefers to do politics with Mr. Wiblishauser.

8) How do you see its future development?
For the outward form my opinion is that the race has lost importance and as a working dog has lost the 'conseguentza' Therefore, I am not convinced that there will be a major turning point.
The problem is never to be found in dogs, but always in humans and among the leaders of the race.
At the end of 2002 after 42 years, I decided to leave the DV following/because the decision of Mr. Wiblishauser to stop and not allow to me or to my lawyer to defend myself.
Even if I win the actual process, he would also the option to block people as a judge of this usually I do not care to practice my hobby.
Mr. Wiblishauser wrongfully assumed a dual role (1 President and Head of the College of Judges). This was not allowed according to the Club Statute and because that he has simply changed.
Mr. Wiblishauser do not accept any criticism and all those who were allowed to opposition were excluded from the club.
This is the current situation.


We thank you for granting us this interview, I express certainty that his statements will serve to ensure that cynophily the real protagonist is always the dog!

 

Many thanks to Mr.Santini regarding his acceptance to publish this important interview. I am sure, his hope regarding a new dobermann world will happens!

Please do not republice without the written permission of the author Mr. Massimo Santini.