Άρθρο από τον Βασίλη Κουνέλα, ιδιοκτήτη του εκτροφείου Kraft Hill

Η άποψη κάποιων ανθρώπων που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με τους αγώνες εργασίας, χωρίς όμως να θεωρούν απαραίτητη τη σωστή μορφολογία του σκύλου, είναι λανθασμένη. Βάσει των παραπάνω, η γνώμη μου είναι πως καταλήγουμε στο θεμιτό αποτέλεσμα όταν συνδυάζουμε μορφολογία και χαρακτήρα.

Πάντως, όποιος κι αν είναι ο λόγος που κάποιος επιθυμεί να αποκτήσει ένα Ντόμπερμαν, είτε για να πηγαίνει σε εκθέσεις ή για να το έχει για συντροφιά, αυτό που έχω να προτείνω, είναι να απευθυνθεί σε κάποιον που γνωρίζει κι εκτρέφει τη συγκεκριμένη φυλή, επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά.

Ο σκύλος που βρίσκεται στην κορυφή όλων των φυλών ως φύλακας, σκύλος εκθέσεων και τέλειος σύντροφος, είναι το Ντόμπερμαν. Δεν διαχωρίζεται ως εκθεσιακό ή εργασιακό, όπως άλλες φυλές. Ένα είναι το Ντόμπερμαν για τους απαιτητικούς ιδιοκτήτες και επαγγελματίες. Ποιος δεν έχει ζηλέψει την κορμοστασιά του, το άγρυπνο βλέμμα του και το σταθερό χαρακτήρα του;

Η χώρα καταγωγής του είναι η Γερμανία. και η ιστορία του ξεκινά κάπως έτσι:
Όταν ο Λούις Ντόμπερμαν ξεκίνησε να φτιάξει τη φυλή, ήθελε να καλύψει κάποιες ανάγκες προστασίας που είχε ως φοροεισπράκτορας και νυχτοφύλακας στην πόλη της Απόλντα (κοντά στην Λειψία) στη Γερμανία. Παράλληλα, ήταν και υπεύθυνος για την περισυλλογή αδέσποτων. Επειδή, λοιπόν, στη Γερμανία δεν υπήρχαν σκυλιά προστασίας, ξεκίνησε από αυτά που περισυνέλεγε και κάνει τα πρώτα ζευγαρώματα για να δημιουργήσει τον τέλειο φύλακα. Το βάρος της εκτροφής το έριξε στο χαρακτήρα για να αποκτήσει έναν σκύλο, όπως τον χρειαζόταν, δυνατό, ατρόμητο, ρωμαλέο.

Κάποιος κύριος Ντάιετς, από τους πλουσιότερους της περιοχής, είχε ένα θηλυκό Πίντσερ, χρώματος γκρι, το οποίο ζευγάρωσε με ένα χασαπόσκυλο μαύρο, με πύρινα σημάδια, το οποίο προερχόταν από διασταύρωση ποιμενικού και χασαπόσκυλου. Οι απόγονοι αυτού του ζευγαρώματος ήταν εξαίρετα δείγματα προστασίας και φύλαξης για κτήματα. Ένα θηλυκό από αυτά ζευγάρωσε ο Ντόμπερμαν με την αγαπημένη του τότε γερμανική Πίντσερ. Τα δείγματα που παρουσίασε δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητά διότι ήταν πολύ επιθετικά και άγρια και πολύ περίεργα στην εμφάνιση. Να φανταστείτε, όταν τα συναντούσαν οι κυνηγοί, τα σκότωναν εν ψυχρώ. Στη συνέχεια, αυτά τα δείγματα τα ζευγάρωσε με χασαπόσκυλα, Πίντσερ, διάφορα κυνηγητικά και ποιμενικούς.

Στη δεκαετία 1870–1880, συνεχίζει την εκτροφή με μια θηλυκή μαύρη πύρινη και την κόρη της, η οποία ήταν γεννημένη με κοντή ουρά. Κι εδώ του εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα γκρι μπλε. Συνεχίζει τις διασταυρώσεις με Μεγάλο Δανό, Γερμανικό Κοντότριχο δείκτη, Βαϊμαράνερ, Σέττερ, Ντάκσχουντ, Μαύρα πύρινα Τερριέρ (συν τα χασαπόσκυλα που είχαν χρησιμοποιηθεί αρκετά), απ’ όπου και επικράτησε έως σήμερα το μαύρο πύρινο. Αυτή είναι μία από τις απόψεις και ιστορίες που κυκλοφορούν για την προέλευση της φυλής. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Κάποτε πλησίασαν κάποιοι λάτρεις της φυλής τον γιό του Λούις Ντόμπερμαν να τους πει τι χρησιμοποίησε ο πατέρας τους στην εκτροφή και η απάντηση ήταν: «Ο πατέρας μου ότι έκανε το έκανε κεκλεισμένων των θυρών».

Το 1897, σε μια έκθεση στην Ερφούρτη, εμφανίζεται το πρώτο Ντόμπερμαν. Μετά από δύο χρόνια, το 1899, ξαναεμφανίζεται στη μεγάλη έκθεση του Βερολίνου. Το 1899 (είχαν περάσει πέντε χρόνια από το θάνατο του αείμνηστου Λούις Ντόμπερμαν), ο Όττο Γκόλερ ίδρυσε τον θρυλικό όμιλο φυλής Ντόμπερμαν με έδρα την Απόλντα. Μετά από μεγάλο αγώνα δημοσιεύουν οι εκτροφείς το πρώτο επίσημο πρότυπο της φυλής και παράλληλα αποφασίζουν ομόφωνα το όνομα φυλής ως Ντόμπερμαν Πίντσερ, διότι μέχρι τότε άλλαζε συνεχώς ονομασία. Το όνομα που επικρατούσε ήταν «τα σκυλιά του Ντόμπερμαν». Ένα χρόνο, μετά αναγνωρίζεται η φυλή επίσημα ως καθαρόαιμη, αλλά με χρώμα δεκτό μόνο το μαύρο πύρινο. Την επόμενη χρονιά, το 1901, γίνονται δεκτά το γκρι μπλε πύρινο όπως και το καστανό πύρινο, διότι εμφανίζονταν αρκετά πύρινα σε αυτούς τους χρωματισμούς. Μετά από μεγάλη προσπάθεια, οι εκτροφείς φτιάχνουν τον κορμό πιο κομψό και μυώδη, ενώ το κεφάλι πιο κομψό και μακρύ.

Έτσι προχωρούν σταθερά βελτιώνοντας τη φυλή, έως τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο όπου δυστυχώς, λόγω των συνθηκών εκείνης της εποχής, εξαφανίζεται η φυλή. Μετά τον πόλεμο, με μεγάλη προσπάθεια, κάποιοι εκτροφείς βρίσκουν ορισμένα δείγματα της φυλής και συνεχίζουν το έργο τους. Πολύ γρήγορα εμφανίζουν τα πρώτα σκυλιά. Κομψά ρωμαλέα, δυνατά., όχι όμως ομοιόμορφα. Το 1922 εμφανίζονται σε έκθεση 107 Ντόμπερμαν, με κριτή τον τότε γνωστό και αξιόλογο κύριο Χάου, με σκοπό να παραδώσει τις αξιολογήσεις όλων των σκύλων και να καταχωρηθούν στο αυστριακό βιβλίο εκτροφής όπου, ακόμα και σήμερα, μπορούμε, διαβάζοντας αυτό το αρχείο, να δούμε από πού προέρχονται τα χαμηλά καπούλια, οι χαλαρές ράχες, τα κεφάλια σαν αχλάδι, το γκρίζο τρίχωμα στα μπούτια και στην κοιλιά.

Παρατηρώντας τα δείγματα των αρσενικών σε αυτό το αρχείο, θα δούμε ότι έχουν ύψος 55-60 εκατοστά και ένας μόνο 66 εκατοστά. Τετράγωνος κανένας και πολύ μεγάλο ποσοστό –σχεδόν όλα– με χαλαρές ράχες. Ο ρυθμός της εξέλιξης του Ντόμπερμαν συνεχίζεται έως τις μέρες μας και γι’ αυτό το λόγο χαρακτηρίζεται ως ο αυτοκράτορας της κομψότητας, της δύναμης, του χαρακτήρα και της εξυπνάδας.

Χαρακτήρας
Ο σκύλος εργασίας που μπήκε στα σαλόνια εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς να χαλάσει ο χαρακτήρας του στα καθήκοντα προστασίας, αντιθέτως ισορρόπησε το ένστικτό του και το ταμπεραμέντο του. Σκύλος υψηλής επαγρύπνησης, αγέρωχος, τολμηρός και ταχύς, με αντιδράσεις αστραπιαίες, παράλληλα όμως πολύ τρυφερός, υπομονετικός και δίκαιος.

Προτιμά να είναι επιφυλακτικός και ευγενικός στις γνωριμίες του, να εμπιστεύεται μόνο την οικογένειά του. Είναι προικισμένος με πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ενώ δεν συγχωρεί αδικίες και προκλήσεις, είναι σκύλος ακατάλληλος για νευρικούς ιδιοκτήτες. Κάτι που πρέπει να προσέχουμε είναι να μην ερχόμαστε σε αντίθεση μαζί του, διότι δεν θα καταφέρουμε τίποτα κι έτσι χάνουμε τη μεταξύ μας επικοινωνία. Γι’ αυτό χρειάζεται πολλή ηρεμία.

Αν δεν του δοθεί η τρυφερότητα και ο κατάλληλος σεβασμός που του αξίζουν, θα γίνει ένας κακότροπος, νευρικός, πεισματάρης σκύλος. Όποιος γνώρισε και έζησε από κοντά το Ντόμπερμαν, δεν ξαναπήρε άλλη φυλή, όπως γράφουν και τα βιβλία έτσι γίνεται και στην πραγματικότητα.

Είναι σκύλος που δεν κάνει για πολλές δουλείες, όπως π.χ. ναρκωτικά, εκρηκτικά, συνοδός τυφλών κ.τ.λ. Υπάρχουν βέβαια κι εξαιρέσεις, όπως στη δεκαετία που διανύσαμε. Ο καλύτερος σκύλος για εύρεση ανθρώπων σε καταστροφές ήταν ένα θηλυκό Ντόμπερμαν από την ομάδα του Ισραήλ, ολλανδικής εκτροφής, όπου είχα την τύχη να γνωρίσω εν ώρα υπηρεσίας εδώ στην Ελλάδα, στο σεισμό του 1999. Ο λόγος που δεν κάνει για πολλές δουλειές είναι, όπως προανέφερα, επειδή είναι η μόνη φυλή που έχει φτιαχτεί για προστασία, φύλαξη και συντροφιά.

Διότι, όπως θα πρέπει να γνωρίζετε τουλάχιστον οι λάτρεις της φυλής, σε χώρες που έχουν τη δυνατότητα να μετράνε τον δείκτη νοημοσύνης ενός σκύλου με άριστα το 100, το Ντόμπερμαν φτάνει στο 200, για αυτό το ονομάζουνε το σκυλί με το ανθρώπινο μυαλό. Έτσι ξεκίνησε και ο μύθος για την τρέλα από κάποιους κακοήθεις ανταγωνιστές της φυλής, επειδή είχαν από τα μικρότερα κεφάλια μεταξύ των σκύλων εργασίας.

Λένε ότι «μεγαλώνει ο εγκέφαλος» με αποτέλεσμα να πιέζεται μέσα στο κρανίο και να τρελαίνεται ο σκύλος. Βέβαια, αυτός ο μύθος τώρα ακούγεται δυστυχώς μόνο στην Ελλάδα. Έχω και ένα παράδειγμα! Κάποιοι γνωστοί μου πήγαν στη Γαλλία για την αγορά ενός κουταβιού και επισκέφτηκαν κάποιον κτηνίατρο για μια τυπική εξέταση. Αφού τελείωσαν, ρωτάει η σύζυγος το Γάλλο γιατρό, «γιατρέ μου, μία ερώτηση: το Ντόμπερμαν, όταν μεγαλώσει, τρελαίνεται;» και η απάντηση του κτηνιάτρου, «μήπως είστε Έλληνες;». Δυστυχώς, όταν φτιάχτηκε η φυλή, ενόχλησε πολλούς και διέδιδαν διάφορους μύθους.

Επειδή, όμως, δεν έβρισκαν κάποιο ελάττωμα (ήταν πολύ πιο έξυπνα και πιο εύκολα στις μετακινήσεις, λόγω όγκου, σε σύγκριση με τους σκύλους της τότε εποχής), για να μην τα αγοράζει ο κόσμος, έλεγαν ότι είναι πάρα πολύ καλά αλλά όταν γίνουν 3-5 ετών θα τρελαθούν. Με την αφορμή της τρέλας, θα πρέπει να πούμε ότι την τρέλα μπορούν να την πάθουν όλα τα ζώα, καθώς και ο άνθρωπος. Στο Ντόμπερμαν αρέσουν τα σπορ, τρελαίνεται για τη θάλασσα, το βουνό και τις βόλτες με το αυτοκίνητο. Η ευτυχία του και η ευχαρίστησή του είναι να βρίσκεται πάντα στο πλάι του αφεντικού του. Και αν είναι δυνατόν, αγκαλιά του.

Ακούγεται λίγο έως πολύ περίεργο, για όσους δεν το έχουν ζήσει, ενώ είναι πολύ φυσιολογικό για τους ιδιοκτήτες Ντόμπερμαν. Στο σπίτι μέσα γίνεται «ουρά» μας, όπου κι αν μετακινηθούμε, θέλει να μας ακολουθεί και πολλές φορές γίνεται ενοχλητικός. Ορισμένοι αμφισβητούν ότι είναι ιδανικός σύντροφος και προστάτης για τα παιδιά. Θα πρέπει λοιπόν να επισκεφθούν μια οικογένεια με παιδιά και Ντόμπερμαν ώστε να δουν πόσο αρμονικά και ήρεμα συμβιώνουν και είμαι σίγουρος ότι θα αλλάξουν γνώμη από την πρώτη στιγμή με αυτό που θα αντικρίσουν.

Το Ντόμπερμαν έχει ένα άλλο βασικό πλεονέκτημα, ότι δεν ζηλεύει τα παιδιά και αν στην έσχατη περίπτωση ενοχληθεί από κάτι, ποτέ δεν θα πειράξει το παιδί, αντίθετα με σκύλο άλλης φυλής, αλλά θα εκτονωθεί καταστρέφοντας κάποιο προσωπικό αντικείμενο του ατόμου που το ενόχλησε.

Αυτά που σας γράφω δεν είναι φαντασίες, ούτε ιστορίες που έχω ακούσει. Είναι εμπειρία 33 χρόνων εκτροφής Ντόμπερμαν και συνεχούς τριβής με οικογένειες που έχουν παιδιά και Ντόμπερμαν. Όλα αυτά, βέβαια, ισχύουν για ένα Ντόμπερμαν που προέρχεται από μια σοβαρή και επιλεκτική εκτροφή, όχι άγνωστης προέλευσης.

Μην ξεχνάτε το σλόγκαν που έγραψα το 1989, ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟ ΝΤΟΜΠΕΡΜΑΝ – ΤΕΛΕΙΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ.
Το Ντόμπερμαν είναι η πιο παρεξηγημένη φυλή και ο λόγος είναι απλός «ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΔΕΝΤΡΟ ΧΤΥΠΑΝΕ, ΤΟ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΟ».

 

Βασίλης Κουνέλας - Kraft Hill kennel
Εκτροφέας Ντόμπερμαν

www.krafthill.com

Επιστροφή στην κορυφή