Οι πρώτοι κανόνες του κουταβιού

Να αποκτήσει τον προσωπικό του χώρο, στην δική μας περίπτωση ένα κλουβί μεταφοράς είναι ο ιδανικός χώρος ή ένα σπιτάκι, με πόρτα όμως ώστε να έχουμε εμείς εξ αρχής τον έλεγχο για την αρχή και την διάρκεια των δραστηριοτήτων του. Έτσι ο σκύλος μαθαίνει αυτόματα ποια θα είναι η καθημερινή του ζωή και πώς αυτή ορίζεται από εμάς! (Αρχηγός Αγέλης)

Να μη λερώνει στο σπίτι. Για να το επιτύχουμε, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι το κουτάβι νοιώθει την ανάγκη αφόδευσης και ούρησης λίγο μετά από το γεύμα του, ή το ξύπνημά του. Καθήκον μας είναι να το προλάβουμε, μεταφέροντάς το κατά προτίμηση στο ίδιο πάντα σημείο, και επιβραβεύοντάς το μόλις τελειώσει, σαν να είχε καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό. Μερικές φορές, θα μπορούσε να αποσπαστεί η προσοχή του από διάφορα ερεθίσματα και να μην κάνει "το καθήκον" του. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να δείξουμε υπομονή. Σε περίπτωση που βαρεθούμε και δεν περιμένουμε, όταν ο σκύλος ξαναγυρίσει στο σπίτι και αφού ηρεμήσει θα κάνει μέσα ότι έπρεπε να είχε κάνει έξω. Αν αυτό επαναληφθεί μερικές φορές, θα έχει σαν αποτέλεσμα να γίνει συνήθεια στο κουτάβι να "λερώνει" μέσα στο σπίτι και μετά θα απαιτηθούν μεγάλες προσπάθειες για να αλλάξει. Αν το συλλάβουμε την ίδια την ώρα που λερώνει μέσα στο σπίτι, και μόνο σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε να το μαλώσουμε (χωρίς χτυπήματα εφημερίδας και άλλες τέτοιες φημολογίες - ηλιθιότητες!) και να το μεταφέρουμε στο σωστό προς αφόδευση σημείο, όπου και θα το επιβραβεύσουμε.

Να μη δαγκώνει οτιδήποτε βρεθεί μπροστά του. Η διόρθωση πρέπει να γίνεται μόνο στην περίπτωση που το πιάνουμε με το απαγορευμένο αντικείμενο στο στόμα. Το μαλώνουμε, του παίρνουμε το αντικείμενο και του δίνουμε το παιχνίδι του. Πολύ βίαιη τιμωρία θα είχε σαν αποτέλεσμα να καταλάβει ότι δεν επιτρέπεται να δαγκώνει τίποτα, πράγμα που θα επέφερε τεράστιες δυσκολίες κατά την εκπαίδευσή του αργότερα, κυρίως στα καθήκοντα προστασίας.

Παράλληλα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι συνήθειες που αποκτά στην ηλικία αυτή θα το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή. Έτσι, αν δεν θέλουμε στο μέλλον να ανεβαίνει πάνω στους καναπέδες ή να ζητιανεύει μπουκίτσες την ώρα που εμείς τρώμε, αυτά πρέπει να του τα ξεκόψουμε από την πρώτη στιγμή, και να μην υποχωρήσουμε ποτέ.

Να μάθει να μένει σπίτι μόνο του. Για να το πετύχουμε, πρέπει να αρχίσουμε να αφήνουμε το κουτάβι μόνο του μόλις συνηθίσει τον καινούργιο χώρο. Στην αρχή οι απουσίες μας πρέπει να είναι πολύ σύντομες. Το κουτάβι πολύ πιθανόν να κλαίει ή να γαβγίζει. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγκινηθούμε και να υποχωρήσουμε, γιατί τότε θα καταλάβει την αδυναμία μας και θα χρησιμοποιεί πάντα το γαύγισμα για να πετύχει το σκοπό του. Έτσι η επιστροφή μας πρέπει να γίνει μόνο κατά την περίοδο που θα έχει σωπάσει. Αν γυρίσουμε την ώρα που κλαίει ή γαβγίζει, έστω και για να το μαλώσουμε, το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να του δώσουμε να καταλάβει ότι κέρδισε, ότι δηλαδή φωνάζοντας καταφέρνει να μας κάνει να επιστρέψουμε. Καλό θα ήταν τις πρώτες φορές να του αφήσουμε για παρέα ένα ραδιόφωνο ή μια τηλεόραση αναμμένη. Αυτό θα το βοηθήσει να μη νοιώθει πολύ μοναξιά. Πρέπει να θυμόμαστε ότι όσο πιο πολύ αργήσουμε να το συνηθίσουμε να ζει και μόνο του, τόσο πιο δύσκολο θα είναι στο μέλλον να το πετύχουμε. Και μην ξεχνάμε ότι ποτέ δεν πρέπει να υποχωρήσουμε συγκινημένοι από τις φωνές του, αν θέλουμε πραγματικά να πετύχουμε το σκοπό μας. Με τη λογική του το κουτάβι, αυτό που πέτυχε μια φορά χρησιμοποιώντας κλάματα ή γαυγίσματα, είναι κάτι που θα το πετυχαίνει και δεύτερη και τρίτη και πάντα...

Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε πάντα υπόψη τα παρακάτω:

Το παιχνίδι πρέπει να είναι πάντα πολύ δραστήριο και έντονο και εμείς πρέπει να συμμετέχουμε ενθαρρύνοντας και επιβραβεύοντας πάντα το κουτάβι. Το κουτάβι πρέπει πάντα να είναι ο "νικητής"... Το παιχνίδι δεν πρέπει να διαρκεί πολύ και πρέπει να διακόπτεται όσο το ενδιαφέρον του κουταβιού είναι έντονο, ώστε να του μένει έντονη η επιθυμία να το επαναλάβει την επόμενη φορά. Δεν πρέπει να αφήνουμε τα αντικείμενα του συγκεκριμένου παιχνιδιού στη διάθεση του κουταβιού όταν τελειώσουμε, ούτε καν στο οπτικό του πεδίο, έτσι η διάθεσή του θα είναι μεγαλύτερη την επόμενη φορά. Τα παιχνίδια αυτά διακόπτονται κατά τη διάρκεια της αλλαγής της οδοντοφυΐας... ώστε να μην προκαλέσουν πόνο στο κουτάβι και επομένως αποτελέσουν αρνητικές εμπειρίες. Μπορούμε να πούμε ότι πετύχαμε το σκοπό μας από τη στιγμή που μόλις το κουτάβι δει τα αντικείμενα του παιχνιδιού, θα θέλει να τα αρπάξει πάση θυσία, ακόμα κι αν αυτά δεν κινούνται.

Θέμης Νικολάου - themisnikolaou@mycosmos.gr

Επιστροφή στην κορυφή