Νωρίτερα ο σκύλος μας λεγόταν Dobermann όπως και σήμερα..

Η ράτσα του Ντόμπερμαν κρατάει ως η μοναδική ράτσα το όνομα του πρώτου γνωστού εκτροφέα Karl Friedrich Louis Dobermann (02/01/1834 - 09/06/1894).
Δυστυχώς για τη ζωή του μας είναι ελάχιστα γνωστά.

Μερικές από τις παραδόσεις μας φέρνουν μπροστά σε αντιφατικές καταθέσεις. Ως σημαντικότερος και ασφαλέστερος πληροφοριοδότης επικρατεί ο Otto Goller.

Τον πρώτο χρόνο της επίσημης αναπαραγωγής του Ντομπερμαν, ο ίδιος ο Goller έπαιξε έναν πρωτοποριακό και αποφασιστικό ρόλο. Όπως άλλωστε και ο Friedrich Louis Dobermann έζησε και ο ίδιος στην Apolda και προφανώς τον γνώριζε προσωπικά.

Αυτός που βάφτισε τη ράτσα με το όνομα του λίγο μετά την αρχή του αιώνα δημοσίευσε ένα μικρό βιβλίο: "Der Dobermannpinscher in Wort und Bild" (Το Ντόμπερμαν πίνσερ με λέξεις και εικόνες).
Ήταν ιδιοκτήτης Ντόμπερμαν ενώ παράλληλα ήταν και δημόσιος μπόγιας και είχε το δίκιο με το μέρος του ώστε να πιάνει όλα τα αδέσποτα σκυλιά.
Για την αναπαραγωγή ζευγάρωνε από αυτά που είχε πιάσει και ήταν τα πιο άγρια.

Το αγαπημένο του σκυλί, μια θυληκιά χρώματος γκρι που άκουγε στο όνομα Schnuppe (καύτρα). Δεν ήταν λυκόσκυλο, ούτε πίνσερ, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα προϊόν διασταύρωσης από είδη υπαρκτά σκυλιά στην Apolda. Αυτή τη σκυλίτσα τη ζευγάρωσε με ένα λεγόμενο χασαπόσκυλο, ένα είδος προγόνου του Rottweiler, ανάμεικτο με ένα είδος γερμανικού ποιμενικού. Αυτόν τον σκύλο μπορούσες να τον βρεις στην πόλη "Thuringen" σε χρώμα μαύρο με κόκκινο. Εκτός αυτού πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν επίσης μίξεις από πίνσερ και κυνηγετικά σκυλιά. Γνήσια σκυλιά ράτσας, όπως τα κατανοούμε σήμερα, τότε τα έβρισκες σπάνια. Με αυτή την μίξη, την οποία αναφέραμε προηγούμενα, λέγεται ότι ο Dobermann ζευγάρωνε την δεκαετία του 70', του προηγούμενου αιώνα. Έτσι απέκτησε την "ράτσα του", δηλ. χρήσιμα σκυλιά, όχι μόνο φύλακες αλλά και σκυλούς "της αυλής και του σπιτιού". Χρησιμοποιούνταν κατά κόρον και ως σκυλιά αστυνομίας. Μάλιστα η συχνή χρήση τους εκεί, οδήγησε τότε στο παρατσούκλι "σκυλί αστυνόμος".

Στο κυνήγι χρησιμοποιούνταν κυρίως για την καταπολέμηση των άγριων ζώων που έτρωγαν τα θηράματα. Η προαναφερόμενη εκδοχή της καταγωγής των Dobermann εξηγείται από τον Goller ως αναφορά εκείνων των πρώτων ανεπίσημων αναπαραγωγών από τον χώρο της Apolda.

Ο ίδιος ο Otto Goller θέλει να συνδέσει την καταγωγή του dobermann με τους προγόνους του γερμανικού ποιμενικού, των κοντότριχων κυνηγόσκυλων, των γερμανικών πίνσερ με ίσια μαλλιά και των μπλε doggen. Ο Dr Dorn ο γνωστός συγγραφέας του βιβλίου - αναφορά "Hund und Umwelt,aufgezeigt am Dobermann". Είναι αντίθετος με την άποψη του Goller της διασταύρωσης του "Doggenblut". Την αντίθεση του ο Dr Dorn την αιτιολογεί με τις μεγάλες διαφορές των δύο ειδών. Ακόμη και την μπλε απόχρωση του τριχώματος, την οποία βρίσκουμε πολύ διαδεδομένη μόνο στα doggen, και σε μικρότερο βαθμό στα δικά μας Dobermann, δεν την θεωρεί τεκμήριο.

Ο Dr Dorn συμπεραίνει, περισσότερο βάσει των δικών του μελετών και λιγότερο βάσει των αναφορών "των πρώτων αναπαραγωγών της Apolda - όπως ο Goller -, ότι τα λεγόμενα χασαπόσκυλα έπαιξαν τον σπουδαιότερο ρόλο στον σχηματισμό της ράτσας Dobermann.

Ο Dr Dorn αναγνωρίζει ότι αυτά τα σκυλιά υπό τις τότε επικρατούσες συνθήκες, ήταν μια σχετικά προσεγμένα αναπαραγόμενη ράτσα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει να αναφέρουμε σ' αυτό τον συσχετισμό την ξεκάθαρη άποψη του Goller, ότι μέχρι την αλλαγή του αιώνα δεν είχε λάβει χώρα η συνεχώς υποτιθέμενη διασταύρωση του "Black" με το "Tan Terrier". Αυτό το αιτιολογεί με την άποψη, ότι αυτή η αγγλική ράτσα έγινε γνωστή στο χώρο της Apolda, μόλις στο τέλος της δεκαετίας του 1890 .

Όμως παρόλα αυτά τα πρώτα χρόνια της αναπαραγωγής Dobermann θα είναι πάντα λίγο στο σκοτάδι, επειδή οι άνθρωποι της αναπαραγωγής άργησαν σχετικά να συνειδητοποιήσουν το εξής: Για μια συστηματική αναπαραγωγή, για την βελτίωση των προϊόντων αναπαραγωγής και για μια επιλογή των ζώων αναπαραγωγής με συγκεκριμένα κριτήρια είναι αποτελεσματικότατες οι συλλογές, οι σημειώσεις και τα σχεδιαγράμματα.

Οι Γερμανοί με την έναρξη του καινούργιου αιώνα μόλις άρχισαν να εκδίδουν βιβλία, που αφορούν τις βιολογικές καταβολές των σκύλων.
Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι ο Friedrich Louis Dobermann αξίζει τον τίτλο, του πρώτου αναπαραγωγού της γνήσιας ράτσας των σκύλων που φέρουν το όνομα του. Στον εδώ αναφερόμενο Otto Goller δεν χρωστάμε μόνο την ιστορία για το ξεκίνημα της αναπαραγωγής Dobermann, αλλά και την ουσιαστική προετοιμασία του δρόμου που οδήγησε στα Dobermann. Όλα αυτά τα καταφέραμε με την ενεργητικότητα του στην αναπαραγωγή, με τον κύκλο του στο Thuringen και την δράση και το λόγο του. Επίσης τελικά αυτός ήταν που ίδρυσε το πρώτο Dobermann Club με έδρα την Apolda, 27/08/1899.

Χαρακτηριστικός αντιπρόσωπος για όλους τους μεταγενέστερους αναπαραγωγούς, οι οποίοι ακολουθούσαν συνειδητά το έργο του Friedrich Louis Dobermann μετά το θάνατο του, είναι ο Goswin Tischler με το περιτείχισμα του στο "Gronland" και ο Gustav Krumbholz με το περιτείχισμα του στο "llm - Athen". Ο Goswin Tischler αξίζει και τον τίτλο, ότι επέβαλλε το έτος 1895 την αναγνώριση της ράτσας Dobermann από την Γερμανία. Σύμφωνα με τον Goller η ράτσα Dobermann προωθήθηκε σε εκθέσεις μετά το έτος 1898. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός, ότι το όνομα "Dobermann Pinscher" παρουσιάστηκε μετά την ίδρυση του συλλόγου της Apolda.

Νωρίτερα ο σκύλος μας λεγόταν Dobermann όπως και σήμερα..

Επιστροφή στην κορυφή